برخی دوستان مایل بودن بدونن در خوابگاه ما چه می گذره٬به کسانی که بیماری های قلبی٬تنفسی٬توهمی٬تخیلی٬روحی و روانی٬عشقی و عاطفی و هرگونه بیماری که با اعصاب و روان آدم بازی می کند دچار هستند توصیه می کنم این پست رو نخوونید چون ممکنه بعد خوندن این پست میزان توهم خونتون اوت کنه و بعد لعن و نفرینش بمونه واسه من !

 ***

خوابگاه ما سه طبقه ست.در طبقه همکف اتاقی هست که خانومی در اون زندگی می کنه که هرروز ورود و خروج بچه ها رو چک میکنه تا کسی این وسط زیر آبی نره و به جای اومدن به خوابگاه سر از (.....) در نیاره٬یک آشپزخونه خیلی بزرگ٬اتاق تلویزیون و اتاق مطالعه هم تو طبقه همکف است.سه طبقه بیاین بالا دست چپ٬انتهای یک راهروی باریک یک اتاق ده نفره خیلی خیلی بزرگ هست که اسمشو گذاشتن اتاق مهمان مخصوص بچه های ارشده چون حداکثر دوشب در هفته اینجا اسکان دارن.طبیعتا این اتاق همون اتاقی ست که کلی بلا سر من و هم اتاقی هام آورد.روبروی این اتاق یک اتاق چهار نفره خالی از سکنه وجود داره....

***

مسئولین خوابگاه لطف کردن و یک اتاق ده نفره به ما شش نفر دادن٬من و دوتا از بچه های گرگانی باهم بیشتر جور در میاییم٬اون سه تادیگه هم همشهری هستند بیشتر باهمن اما در کل یک جین دوست خوب در کنار هم هستیم ! ترم اول من و سارا و ثمره ( گرگانی ) تا دم دمای صبح بیدار می موندیم و حرف میزدیم (از زمین و زمان بگیر تا پسر همسایه و درس و ...) اما اون سه نفر دیگه عادت داشتن شب ها زود بخوابن و ۱۲ برق اتاق باید خاموش میشد.واسه همین ما بیرون از اتاق تو اتاق نشیمن صحبت میکردیم (خدایی در مورد درس بود ) واسه خواب میرفتیم تو اتاق خودمون.یکی از شبهای زمستون ترم اول بود که به مسئول خوابگاه گفتیم کلید اون اتاق خالی چهارنفره رو بده به ما شب ما سه تا بریم اونجا بخوابیم.دو تا تخت  اونجا بود.منم که آخر مرام و دوستی رو زمین خوابیدم اون دو تا رفتن رو تخت.نزدیک ساعت سه صبح بود.من یهو احساس کردم یکی دیگه هم تو اتاقه اما به رو خودم نیاوردم.اتاق خیلی تاریک بود و جایی خوب دیده نمیشد.خواستم به بچه ها بگم گفتم شاید خیالات برم داشته الان بگم اونا هم می ترسن.بی خیال شدم و زیر لب دعا می خوندم تا خوابم ببره که یهو یکی از دوستام که از هممون بزرگتره از رو تخت پرید با یک صدای بدی گفت تورو خدا برق رو روشن کنیم من سایه دیدم رو دیوار.از جا پریدیم کسی تو اتاق نبود.اون یکی دیگه هم گفت آره منم همچین حسی داشتم اما ترسیدم به شما بگم.خلاصه درو قفل کردیم و سه تائی رو زمین کنار هم خوابیدیم.ما از اون اتاق هیچ خبری نداشتیم که چه اتفاقی اونجا افتاده٬واسه بچه ها هم این قضیه رو تعریف نکردیم.دو سه شب بعد دو تا از اون بچه هایی که تو اتاق ده نفره خوابیده بودن اومدن گرگان خونه ما٬یاد اون شب افتادم تا خواستم بگم یکی شون گفت میدونی تو اتاق ما اون شب چی شد.(دقیقا همون شب که ما سایه دیدیم) لیلا گفت من نزدیکای ساعت ۴ صبح بود با صدای نفس کسی از خواب پا شدم٬وسط اتاق دیدم یک نفر رو زمین دراز کشیده و خوابیده٬بیچاره از ترس داشت سکته میکرد جرات نداشت بره ببینه کیه و برق رو روشن کنه.بقیه رو هم صدا نمی کنه فقط میره پیش یکی از بچه ها می خوابه.بعد نیم ساعت بعد دوباره نیگا میکنه میبینه خبری از کسی نیست.من که گیج شده بودم.قضیه اون شب رو هم واسشون گفتم...خلاصه یک چند شب با ترس تو خوابگاه می خوابیدیم.تا اینکه رسید به ترم دوم.من و ثمره دانشگاه کار داشتیم زودتر از بقیه رفتیم و چون کارمون به دو روز کشید مجبور شدیم بریم خوابگاه.تو این سه طبقه فقط و فقط من و ثمره بودیم.همه اتاق ها و طبقات خالی بود.رعد و برق وحشتناکی هم میزد. به ثمره  گفتم درو قفل نکن که اگه اتفاقی افتاد بتونیم زود فرار کنیم.برق ها هم قطع بود.بیچاره ثمره خوابش نبرد و از ترس هم داشت می لرزید که یهو از پشت در صدای سرفه شنید چندتا پشت سرهم ! اما کسی تو خوابگاه نبود پس این سرفه مال کی بود...بیچاره پرید و منو از خواب بیدار کرد همون موقع هم برق ها اومد.درو قفل کردیم و تا صبح به در و دیوار خیره شدیم.این قضیه گذشت اما من همچنان میگفتم این بچه ها توهم میزنن تو این اتاق هیچ  موجود ماورایی وجود نداره ! تا اینکه یک شب واسمون مهمون اومد (یکی از بچه های ارشد اومد خوابگاه فقط واسه یک شب بمونه) من خواب بودم و تمام قضایای قبل رو هم فراموش کرده بودم.در اتاق هم قفل بود٬یهو با صدای داد وبیداد همون مهمون بنده خدا بیدار شدم.دیدم چشماش بسته ست اما خودشو میکوبه به تخت که بگو " بسم الله الرحمن الرحیم  تا بره"  مدام همین جمله رو داد میزد.من که داشتم سکته میکردم...خواستم بیدارش کنم ترسیدم چیزی دور و برش باشه بیاد خر منو بچسبه منم که مستعد سکته کردن.خلاصه به روی خودم نیاوردم تا اینکه دیدم اوضاع داره خراب میشه چند بار آیت الکرسی خوندم بعد دقایقی دیدم اون دختر بیچاره آروم شد.همین موقع بود در اتاق که قفل بود باز شد اما نه کسی وارد شد و نه کسی خارج !! من دقیقا تا مرحله سکته کامل پیش رفتم کافی بود یکی اونجا پخ می گفت من مرده بودم دیگه! خلاصه صبح این قضیه رو به بچه ها گفتم و دیگه همه مطمئن شدیم که تو اتاق خبری هست و از اون شب دیگه کسی رو تخت خودش نخوابید همه اومدیم جامونو رو زمین انداختیم کنار هم خوابیدیم.یک شب دیگه هم دو تا از بچه ها بالا سرمون یک نفرو باز دیدن که خوابیده و با صدای نفس هاش از خواب بیدار شدن ...!!! سوال های زیادی تو سرمون بود تا اینکه من و ثمره واسه امتحان های پایان ترم پیش مجبور شدیم نزدیک دو هفته اونجا تنها باشیم.من که عمران پامو تنها تو اون اتاق نمی زاشتم واسه همین شبها می رفتیم تو یک اتاق دیگه با بچه های ترم بالاتر کارشناسی می خوابیدیم.سر صحبت باز شد.دختره گفت این اتاق مدتهاست خالیه و کسی توش زندگی نمی کنه! اما آخرین نفری که اینجا بوده سال پیش یک دختر نابینا بوده که مدام تنها تو اتاق بوده و به گفته خودش با اجنه و ارواح در تماس بوده! شبها بیدار می مونده و روح احضار میکرده ....! بعد اون دیگه کسی نیومد تو اتاق تا شماها اومدین ...!!!! بعد فهمیدن این ماجرا ترم تموم شد و سه ماهه که نرفتم خوابگاه ! سه تا از اون بچه ها دیگه خوابگاه نمیان می ترسن اما من و ثمره و سارا همچنان مستعدیم که دو شب در هفته را در خوابگاه بگذرونیم...مجبوریم خوابگاه باشیم.چون اولاً واسه یک ترم به دانشجو خونه نمیدن دوماً هتل ها هم از یک نظر دیگه خطرناکه که ما این خطر و به اون خطر بیشتر ترجیح میدین ... حالا با این اوصاف بنده فردا قراره برم خوابگاه و فردا شب رو در اون دخمه صبح کنم٬قلبم از همین الان تند میزنه !

***

پاورقی : کسی حق شوخی کردن نداره٬من نه ناقص العقلم و نه دیوانه .... اینایی که گفتم عین واقعیته و تازه خیلی ترسناک تر از چیزیه که نوشتم! به هر حال هر چی بود شبهای سختی رو تو خوابگاه این یکسال گذروندم اما جدای این ترس ما شش نفر و به خصوص سه نفرمون خیلی باهم خوشیم تو خوابگاه ... بیشتر از ترس همش در حال ماجراجویی هستیم و خوش میگذرونیم.این آخرین ترمه که تو خوابگام و حتم دارم دلم واسه شبهای با هم بودن تنگ میشه !!!